Rock Wauberg

Na enige vertraging is het er dan toch gekomen! De verslagen van afgelopen zomer. We beginnen met Rock Wauberg. Dit festival staat al jaren bekend als het alternatieve middelpunt in Limburg. In een plekje dat niet eens op de kaart staat, komen elk jaar honderden muziekliefhebbers kijken naar toch wel interessante namen zoals The Datsuns, Rebel Yell en Le Chat Noir.

Vandaag om 15:00 brak het geweld los, met Lawn Mowing Sundays. Wat langs de backstage klonk als een interessante geluidsmuur, klonk langs voor eerder gewoon als een luide geluidsmuur. Het zicht was nog interessanter, aangezien al het staande op het podium zich uitte als furries, of toch die indruk kregen we. Muzikaal was het allemaal wat minder, maar alles heeft zijn fans... Hoewel...terwijl de drummer - inclusief paarse pruik - alles gaf, bleef het publiek toch op een afstand. En wij ook.

Na een half uur zakten wij af naar de Club. Vorig jaar was dit er dringen, duwen en stoten, en dit jaar was dat niet anders. Danny Buckskens opent deze stage voor een nog redelijk mager publiek. Met het weinige licht was het dan ook niet makkelijk details te onderscheiden. Zo gauw de band opkwam, werd duidelijk dat ook deze band zich te schuldig maakt aan het bezoeken van Nonkel Jeff's Verkleedkist. Een drummer met een Gimp-masker, een cimbaal smijtende tekstvoordrager met dames-ondergoed uit de jaren 'stillekes', en nog wat andere van deze 'alternatievigheden'. Muzikaal was het een stuk beter, maar het mag nog wat groeien vandaag.

Maar dat doet het dan ook met The Boobs. Hoewel het nog een beetje rijtjesrock is (niemand durft acher zijn microfoon uit te komen), zit deze band met de originele naam al een stuk beter als zijn voorgangers. Goeie gitaarrifs en drumwerk maken dit een goeie muzikale start van het festival. Ook een sterke Johnny Cash cover scoort bij ons en het publiek. Dat laatste begint ondertussen ook goed binnen te stromen onder de bra(n)dende zon.
Traffico nam het dan alweer over in de Club. Voorlopig nog wat ruimte, maar dat zal snel veranderen. Snoeiharde rock, vocal fun en meer. In fact, de leadzanger brengt zijn serenade aan het publiek door 2 mics op hetzelfde moment, wat natuurlijk een leuke sound geeft. De eerste echte topper van de avond.
We Rock Like Girls Don't: een naam die klopt als een bus. Een gitaar/drum duo, ironisch gezien beiden meiden, die de weide overstemmen met hun rock. Nummers zoals Welcome to my world blijven in je hoofd zitten en maken je nieuwsgierig naar de rest van hun repertoire. Een aanrader om nadien ook eens op te zoeken op iTunes.

Met Boston Tea Party kregen we opnieuw een muzikaal duo over de vloer. De drum is deze keer vervangen door flamecoschoenen op een zelf gefabriceerde stompbox en dit klinkt zeer interssant. Het Duracell-duo op speed brengt indie met Britse invloeden. De club loopt stilaan vol en knikt mee op de beat, en zelfs wat kniebewegingen komen tevoorschijn. En heel stilletjes aan zetten de eerste mensen een stapje op de (krappe) dansvloer. Een feestje!
The Experimental Tropic Blues Band brengt in tegenstelling tot wat hun naam doet vermoeden stevige rock in plaats van blues, maar deze is wel te pruimen. De luide beats gaan door je lijf, maar dat maakt de ervaring des te sterker. De weelderige blonde lokken van de leadzanger waaien over het podium, terwijl een twintigtal mensen de weg naar het podium vindt. De rest staat, of zit op een afstandje te genieten.
Pauwel De Meyer is een naam die nog niet veel zegt, maar de jongeman heeft de looks en sound van een jonge Dylan. Zijn stem gaat bijna verloren in de rumoerige Club, maar dat stoort hem niet. Pauwel blijft doorgaan, en kreeg daarom na zijn set een stevig applaus van het publiek. Er is duidelijk nog ruimte voor muziek in Limburg.

Eat Lions is het nieuwste kindje van Tim Vanhamel. Trouwe festivalgangers weten ondertussen hun gimmick al, maar net zoals wijn betert het met de tijd! Alles loopt strakker, en de make-up en striptease worden intussen achterwege gelaten. Wat wel blijft is dat Tim en zijn bende dit rustig dorpje op stelten zetten. Een paarse schim die her en der rondspringt, takken kapotslaat, opeens van het podium verdwijnt, en God weet wat die daar uithangt. Eat Lions brengt een hoopje teringherrie dat een groot publiek toch kan smaken. Rock 'n roll baby!
Zodra de welpen gedaan hadden met spelen begon één van de gitaristen al in te pakken en verdween weer backstage om een minuut later als bassist van The Rott Childs te verschijnen. Het lijkt alsof de zotheid van Eat Lions is weggehaald, en dit er van over schiet. Namelijk snoeiharde rock, met een selectie hoge hoeden en wandelstokken. De club staat weer redelijk vol voor één van de laatste optredens van de dag.
Archie Bronson Outfit heeft de eer het live gedeelte van Rock Wauberg af te sluiten en dit doet hook in stijl. Afrikaanse stijl weliswaar...In traditionele Afrikaanse gewaden rockt deze band de weide van Wauberg plat. Jammer genoeg blijft de grote mensenmassa van vorig jaar achterwege. Maar het aanwezige publiek danst en beweegt mee met de hypnotiserende rock.

Hoewel de grote massa uitbleef, kunnen we toch spreken van weer een succes. De weide zat tegen de late avond redelijk vol, en de sfeer - ondanks de koude - present.

Een volledig fotoverslag is hier te vinden: